Mijn ervaringen heb ik altijd graag gedeeld, net zoals ik even graag de ervaringen van anderen wilde horen. Voor zover het mij interesseert, natuurlijk. 

Maar één ding heeft me decennia lang dwarsgezeten: ik heb nooit begrepen waarom mensen mijn advies niet opvolgden. Oké, soms overdrijf ik wat, maar dan is dat zo overduidelijk dat iedereen weet dat het gewoon een ludieke manier is om het verhaal wat op te smukken. Maar als het over iets serieus gaat, zorg ik ervoor dat de gedachten, feiten en cijfers behoorlijk accuraat zijn. Noem het mijn Jekyll en Hyde.

Ondanks al mijn goede bedoelingen en zelfs als het zo vanzelfsprekend was dat mensen alleen maar op de knop hoefden te drukken, deden ze dat meestal niet. En in mijn poging om ze te overtuigen, begon ik door te drukken, zonder te beseffen dat dit het tegenovergestelde effect had, en dat er zelfs ongeloof bij te pas kwam. Ik kan niet tellen hoe vaak ik teleurgesteld was.

Enkele jaren geleden was er een game-changer, out of the blue. Het was op een erg warme dag en we moesten optreden op een openluchtfestival. Wat ik altijd doe vóór een optreden is mijn gitaren, versterkers en pedalen afdekken. Iedereen denkt dat water en regen de grootste vijanden zijn van elektrische en elektronische apparaten, maar hitte, en vooral zonnestralen, zijn net zo schadelijk. Helaas heb ik dat in het verleden twee keer meegemaakt. En het heeft me centen gekost.

Terwijl we wachtten om te starten, zag ik dat de meeste van onze spullen in de volle zon kwamen te staan. Ik vertelde de bandleden over mijn ervaring, maar ik kreeg sterk de indruk dat ze dit gewoon een fait-divers vonden. Misschien was er ook wel wat sprake van enige luiheid. Kortom: geen beweging.

Geen idee hoe ik er op kwam, maar ik zeg zo langs mijn neus weg: ‘Oké, je moet me niet geloven, maar ik hoop dat de reparatiekosten niet te hoog oplopen.’ Tot mijn grote verbazing sprong iedereen recht en rende naar het podium om hun spullen af te dekken.

Vanaf die dag ben ik in alle mogelijke richtingen op zoek gegaan naar iets wat ik in mijn artikel 05. De hoek beschrijf. Mijn vader, een man die hoofdzakelijk met zijn vuisten sprak, begon elke zin met slechts twee woorden: ‘Je moet…’ Tegen iedereen. Nooit een uitleg of motivatie.

Plots realiseerde ik me dat ik mensen op een gelijkaardige manier onder druk zette. Niet met die woorden of op die manier, maar zelfs met de beste bedoelingen kwam ik nergens.

Diezelfde avond, na een heel tof concert, bedacht ik een vraag die ik sindsdien gebruik: ‘Heb je je ooit afgevraagd waarom… ?’ Ik garandeer je, als iemand zo’n vraag stelt, heeft die persoon meteen mijn volledige aandacht.

Ik heb twee dingen geleerd:
1/ Stel het enkel voor aan mensen die je aandacht verdienen
2/ Nu ik mijn ervaringen en suggesties heb gedeeld, ligt de bal volledig in jouw kamp.

Vooral het laatste is voor mij een game-changer van jewelste, want het is niet langer mijn verantwoordelijkheid.