Dit is een verhaal apart.

Er bestaat een zeer grote waarschijnlijkheid dat je de naam van Alexander ‘Howard’ Dumble (1944 – 1922) nog nooit gehoord hebt. Deze legendarische man heeft zowat heel zijn leven gewijd aan het bouwen van zijn eigen versterkers, in totaal 300 exemplaren.

Nog meer dan de Brown sound van Eddie Van Halen is dit veruit de meest gecloonde sound. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de aggressieve klank van een Marshall (denk aan o.a. AC/DC), zal je de klank van een Dumble veel meer in het middengebied horen. Het heeft iets ‘pafferigs’. In plaats van de traditionele ‘spek-met-eieren’ moet je eerder denken aan ‘eieren-met-veel-spek’.

Alexander produceerde zowat de meest exclusieve en peperdure boutique versterkers. Hij bouwde ze uitsluitend op bestelling en op maat van de aanvrager. Het lag zelfs contractueel vast dat je mogelijk tot drie jaar moest wachten.

Dit is een lijst van het bevoorrechte clubje gitaristen, in alfabetische orde:
– Bonnie Raitt
– Carlos Santana
– Christopher Cross
– David Lindley
– Eric Clapton
– Eric Johnson
– Jackson Browne
– Joe Bonamassa (heeft vrij recent zijn NEGENDE exemplaar bemachtigd !)
– John Mayer
– Larry Carlton
– Lowell George
– Robben Ford
– Ry Cooder
– Stevie Ray Vaughan

Op z’n 12e stak Alexander transistor radio’s in mekaar en niet lang daarna begon hij met het verbouwen van Fender en Gibson versterkers om naar een geheel eigen sound te evolueren. Zijn grote inspiratie kwam uit een optreden van Robben Ford die een heel aparte klank toverde uit een raar opgezette soundset.

Na heel wat geëxperimenteer bracht Alexander in 1972 zijn Overdrive Special uit. Onder meer door het enthousiasme van zijn vriend Jackson Browne verspreidde het nieuws zich razendsnel onder de prominente sessie- en studiogitaristen, maar ook live toppers als Stevie Ray Vaughn en David Lindley. Alhoewel Carlos Santana veel met het merk Mesa Boogie geassocieerd wordt heeft die met zijn zeer herkenbare sound vele hits gescoord via een Dumble sound. 

Een voor die tijd revolutionair idee was de toevoeging van een master volume knop, iets wat door grote merken snel werd gekopieerd. Echter was Alexander totaal niet geïnteresseerd in hoge verkoopcijfers en nog veel minder in samenwerking met anderen. In plaats daarvan was hij uitsluitend gefocust op het bereiken van de best mogelijke sound. Alhoewel hij zelf vond dat de Fender Deluxe Combo het dichtst in de buurt kwam, is Fender zelf, ondanks heel veel tijd en geld, er nooit in geslaagd om zelfs nog maar in de buurt te komen van de Dumble sound. 

Door de jaren heen zijn er zeer veel pedalen op de markt gebracht die trachten om die typische sound te evenaren, maar het ultieme doel kan nooit echt bereikt worden bij gebrek aan het (zeer geheime en complexe) buizencircuit. Alexander legde trouwens uitzonderlijk strikte contractuele voorwaarden op, in de allereerste plaats om plagiaat te voorkomen.

Het is geen geheim dat de vraagprijzen van deze zeldzame versterkers monumentale hoogten hebben bereikt. 200.000 dollar blijkt geen uitzondering te zijn, en de hoogste prijs die ik ben tegengekomen is de setup van Eric Johnson, voor zo’n slordige … 312.000 dollar. 

En dan te bedenken dat Joe Bonamassa intussen zijn negende (!) Dumble heeft kunnen bemachtigen. “Honey, good news: I bought another Dumble. Bad news: I had to sell your latest Porsche.” Maar ja, die kerel heeft al zo veel (meestal zeldzame) gitaren en versterkers verzameld dat hij gemakkelijk een museum kan openen.

Even opsommen wat zowat de meest voorkomende bevindingen zijn:

“Dumble amps are often cited for their sustain and distortion, widely viewed as the ultimate example of tube-generated overdrive–creamy, touch-sensitive, and with fat, harmonically rich tone.”

“These amps are known for their harmonic richness in the overdrive channel breakup, and transparent ‘open-ness’ in the clean channel.”

“Guitarists often characterize its sound as fast, huge, dynamic, responsive, extremely clean and compressed, with a significant amount of harmonic response to the strength of the input signal.” 

En Robben Ford beschrijft het als volgt:
“It has a perfect sonic curve, the lows are deep and rich but not unclear, it doesn’t mush out like some amps will. The mid range is punchy and clear and the high end, bright, clear but doesn’t hurt your ears. It’s loud but it sounds good.”

OK, genoeg kritische noten, want nu komt de klap op de vuurpijl ! De sounds van de vier meest populaire Dumbles zijn sinds eind 2023 beschikbaar, met een prijskaartje dat een ietsiepietsie lager ligt … 50 dollar.

Wablief ??? Jep, voor de 42. Tonex is er een ODS Legends Signature Collection op de markt gebracht. Met andere woorden: de ultieme droom is werkelijkheid geworden en ligt binnen handbereik.

Nu nog goed leren spelen.