Naast muziek hou ik me ook graag bezig met wat ik zou noemen ‘praktijk-psychologie’, met bijzonder veel interesse voor wat zich achter de schermen afspeelt. Zo hebben bijvoorbeeld biografieën en ook spionageverhalen mij een gezonde dosis achterdocht en vooral realisme doen ontwikkelen. ‘Take nothing for granted, even if it spits you in the face’. 

Om als uithangbord te dienen ben ik helemaal niet geïnteresseerd, maar ik voel me enorm in mijn sas als ik als organisator en/of assistent kan functioneren. Ideeën sprokkelen, voorbereiden, kneden, opbouwen, verfijnen, finaliseren, onderhouden, enz., enz., zijn mij op het lijf geschreven. Door mijn enorme leergierigheid en nieuwsgierigheid liep ik tot enkele decennia geleden constant in twaalf sloten tegelijk, omdat mijn honger veel te groot was om van alles en nog wat te doen en te kunnen. Gelukkig heb ik ingezien dat ik moest selecteren en kanaliseren, waardoor ik veel betere resultaten begon te boeken. 

Ik ben ambitieus in wat ik doe, maar ik heb geleerd om het vergalopperen tijdig in te tomen. Een dag waarin ik niets geleerd heb is voor mij een verloren dag, maar die zijn op een halve vinger te tellen. 

Het jaar 2007 is niet alleen het jaar dat ik gehuwd ben, maar ook een huis gekocht heb én aan de slag kon als database administrator. Dit beroep met veel impact en verantwoordelijkheid heeft mij heel veel bijgebracht, niet alleen op technisch maar ook functioneel vlak. Tegelijkertijd moet je de behoeder van alle details zijn, maar je mag nooit het overzicht verliezen. 

Een zeer belangrijk aspect, waartegen veel gezondigd wordt, is het zeer strak in de gaten houden van de volgorde. Onder het motto ‘you better be prepared when you go to war’ moet je de nodige reserve inbouwen om in geval van nood zo efficiënt mogelijk te kunnen ingrijpen. 

Liefst van al doe je aan degelijke voorbereiding waardoor je ook preventief een aantal obstakels bij voorbaat kan uitschakelen of op z’n minst kan minimaliseren. Ik ben een man van reserves en ik tracht constant voor een vangnet te zorgen, zodat je altijd, en liefst zo snel mogelijk, terug op je pootjes terecht komt. Murphy indachtig (ik ken zijn ganse familie) tracht ik zo weinig mogelijk aan het toeval over te laten, uiteraard in de mate van het mogelijke. 

En als er zich dan toch iets ernstig en/of onverwacht voordoet hou ik de vier principes van Conor Neill in gedachten:
– accepteer de nieuwe realiteit (wat kan ik NU onmiddellijk doen ?)
– denk enkel aan de huidige en de volgende stap (door naar het eindpunt te staren ebt alles weg)
– neem verantwoordelijkheid (behandel je team leden als adviseurs, maar jij neemt de definitieve beslissing)
– nederigheid (voeten op de grond, altijd leren)

En van mezelf voeg ik er nog een héél belangrijke aan toe:
– bloemen OP de meet, niét AAN de meet. 

Er moet op z’n minst een duidelijke parallel zijn met het feit dat ik in elke groep waarmee ik ooit gewerkt heb, tot muzikaal leider gebombardeerd werd.