Bij de vele optredens die ik gespeeld heb, horen ook de meest uiteenlopende reacties, al dan niet beïnvloed door het aantal glazen drank. Zonder onszelf te bestoefen waren de meeste kritieken over het algemeen positief, maar het kan ook al eens serieus mis lopen.

Ooit speelden we op een bedrijfsfeest in een chique zaal, met culinair eten, garçons, enfin, de hele reutemeteut. De eerste set speelden we iets rustiger dan anders, om de mensen te laten genieten van de heerlijke porties (ja, wij mochten vooraf mee proeven). 

Vanaf set twee vlogen we er in, en dat was duidelijk naar de smaak van alle aanwezigen. Behalve één persoon, die het niet beter vond om na élk nummer ‘IK WIL MELANIE !’ te roepen. De naam van deze heel bekende zangeres heb ik gewijzigd, want ik wil er niemand ongewild bij betrekken.

Telkens opnieuw, na elke song, was hij er weer: ‘IK WIL MELANIE !’ Je zag zo de geneerdheid onder zijn collega’s groeien, maar niemand die er iets over zei. Iedereen genoot van ons optreden, maar door die ‘aanmoedigingen’ begon zelfs het applaus meer en meer te verstommen.

Je moet je voorstellen dat onze tweede set gemakkelijk meer dan 20 songs bevat. En dus elke keer weer: ‘IK WIL MELANIE !’ En hoe meer hij pinten achteroverkapte, des te luider.

Ik kan je garanderen dat dit een afschuwelijke martelgang was, vooral voor de zangeres. Maar ja, je wil zeker geen ruzie en dus blijf je maar beleefd, in de hoop dat het wel eens ophoudt met dat gedoe. Jammer genoeg bleef dat scenario zich na élke song herhalen.

Tot we ons uiteindelijk naar het laatste nummer hadden gesleepd. En ja, hoor, daar was ie weer: ‘IK WIL MELANIE !’

Maar dan moet ergens een bliksem in mijn hersenpan geslagen zijn, want voor ik het wist riep ik nog tien keer luider: ‘KOEPT EUN POEP !!!’

Algemene hilariteit, alle blikken naar dat strontvervelend stuk onbenul, en onder luid applaus droop hij af met zijn staart tussen zijn poten.

Het was maar best ook dat hij vertrokken was.