Het is niet van mijn gewoonten om mijn dierbare tijd te verprutsen om iets af te kraken. Toogprofetie, zijlijnterrorisme en internetgebrul zijn niet aan mij besteed.

Maar elk jaar word ik geconfronteerd met die verschrikkelijk irriterende vraag: ‘Heb je naar het Eurovisiesongfestival gekeken ?’. Mijn antwoord is steevast: ‘NEEN ! En al vele decennia niet meer ! Vertel eens: wat heeft dat in godsnaam met muziek te maken ?’ Waarop ik meestal de volgende argumenten moet aanhoren: ‘De show was toch goed’ en ‘die puntentelling was toch spannend’.

En dan stel ik de volgende (retorische) vraag: ‘Als dat dan toch het muzikale hoogtepunt van het jaar zou moeten voorstellen, hoe komt het dan dat zo goed als geen enkel nummer door eender welke coverband ter wereld wordt gespeeld ?’

Vrij recent hoorde ik op de radio een regelrechte draak van een song, met de bedenking hoe je het in godsnaam in je hoofd kan halen zoiets te durven uitbrengen. Tot mijn vrouw me vertelde dat dit het winnende nummer was van 2006, namelijk Hard Rock Hallelujah van Lordi.

Ik garandeer je: als je dat ooit durft brengen als coverband zou het best kunnen dat je voor de rest van je leven nog enkel in je eigen garage mag lawaai maken. Laat staan dat je jezelf onsterfelijk belachelijk zou maken om dezelfde outfit aan te trekken.

De volgende kernzin ben ik tegengekomen die de nagel op de kop slaat: ‘Een song is een inhoudsloos of structuurloos samenraapsel geworden van voorgebakken templates’. Sad but very true.

By the way: competition is for horses.