Zoals in mijn Bio al aangehaald werd ik midden 2024 gevraagd om in te vallen als bassist in een big band. Een enorme ervaring, want niet alleen was het vele jaren geleden dat ik nog had gebast, de playlist bestond voornamelijk uit big band jazz, en … alles op partituur lezen, tegen een fors tempo.

Dat was behoorlijk pittig maar ik heb geen flaters begaan, en de boel niet verstoord. En het was blijkbaar niet onopgemerkt voorbij gegaan want enkele maanden later heeft de Malvine Band mij gevraagd om definitief over te schakelen op bas.

Ik had nauwelijks voldoende tijd om alle partijen grondig onder de knie te krijgen, maar tijdens een alweer bomvolle Mirage, eind december, ben ik er heelhuids doorgeraakt.

Toch zijn er een aantal punten waar ik lessen heb leren trekken, en niet van de minste.

Laat me vooraf stellen dat ik veruit de grootste criticus van mezelf ben. Ik voel aan waar het goed zit, maar ook besef ik maar al te goed waar er verbetering nodig is. Dat ik sinds mijn 6e jaar elke dag actief met muziek bezig ben, heeft me niet alleen een degelijk stel oren bezorgd, maar ook een muzikaal olifantengeheugen.

Toch ondervond ik dat ik in feite maar aan 80 à 85% van mijn capaciteiten zat. Niet alleen was dat te wijten aan het gebrek aan routine en ervaring, maar ook het constant partituur lezen gedurende ruim twee uur was een hele opgave.

Daarbij komt nog dat vele van de uitgeschreven baspartijen niet echt accuraat waren, en dan druk ik me nog zeer diplomatisch uit. Bij sommige kreeg je meer dan de indruk dat ze lukraak van het internet geplukt waren.

Tijdens repetities werd er mij meermaals op gewezen dat ik ‘de partituur moest volgen’. Maar geregeld flitste het door mijn hoofd: ‘Sorry, not good enough.’ Gelukkig had ik al een aantal partijen zelf herschreven, anders was dit niet vol te houden.

Zowel de studio- als de live versies had ik aandachtig beluisterd en ik heb getracht om alle partijen zoveel mogelijk van buiten te leren, zodat de partituur enkel als leidraad moest dienen. Het ligt in kleine details, maar het heeft dikwijls een zeer grote impact.

Wat ik ook altijd grote voorrang geef is dat er een symbiose moet bestaan tussen bas en drums, want dat is dé basis van eender welke groep of orkest. Het moet er niet alleen staan als een huis, het moet ook absoluut “zitten”.

Wat mij soms parten speelde was dat ik niet vlak naast de drummer stond en ook dat mijn monitor van te ver klonk. Door het zeer enthousiaste publiek was de aftik bij sommige nummers nauwelijks of niet hoorbaar. Trouwens, ik ken geen enkele groep of orkest waar die twee muzikanten niét dicht bij elkaar terug te vinden zijn.

Toch is het allervoornaamste (en dat in élke omstandigheid) dat ik niét op mijn bek ben gegaan, en dat ik op geen enkel moment voor een ‘obstakel’ heb gezorgd.

En wat was er nu wél wat er bij de vorige bassist niét was ? Drive ! Als je merkte dat zowel je medemuzikanten als het publiek begonnen mee te wiegen, wist je dat je in de goede richting zat.

Met alle respect, maar met de vroegere bezetting klonk het geregeld als een sputterende motor. Alsof je met de snelste wagen wil rijden maar je banden plat staan.

De goede lezer heeft hoogstwaarschijnlijk opgemerkt dat dit artikel voornamelijk in de verleden tijd is geschreven. Inderdaad, na een laatste optreden eind april 2025 heb ik beslist om niet verder bij de Malvine Band te spelen. De muzikale ambities bleken te ver uit mekaar gegroeid.