Als je dit stuk leest zou je bijna denken dat muzikanten een hondenstiel hebben, maar je gaat een waaier krijgen van de meest diverse situaties die regelrecht uit ons muzikale live gebeuren gegrepen zijn. Het gaat hier dus over the real stuff, en niet wat er via een supergesofisticeerde studio op je TV-scherm komt. If you think you’ve seen it all …

Wie er mocht aan twijfelen, het overgrote deel van de instrumenten, pedalen, versterkers, etc. bestaat uit elektronica, om niet te spreken over alle elektriciteit die er aan te pas komt. En dat is zeker géén goede match met water. Alhoewel wij steeds aandringen op een DEGELIJKE overdekking wil ik de keren niet optellen dat we een ‘tentje’ ter beschikking kregen waar we met z’n allen én de installatie moesten onder kruipen, maar waar de regen gewoon doorsijpelde. Nog niet zo lang geleden ‘zou het wel goed weer blijven’, en hadden we, uiteraard weer heel toevallig, een stortbui. Alles stond opgesteld, dus snel alles met onze grote dekzeilen afgedekt, anders was het inpakken en wegwezen.

Bij openluchtoptredens wordt er altijd eerst gedacht aan mogelijke regen, maar de zon kan ook serieus parten spelen. Het grootste deel van het materiaal heeft meestal een zwart of donker omhulsel, en dat is eens zo gevoelig voor externe warmte. Het is ons allemaal al wel eens overkomen om een PC of tablet in de zon te laten liggen. Als je veel geluk hebt slaat die automatisch af, want anders deel je in de (financiële) brokken.

Tot schande en schade heb ik het zelf tot tweemaal toe mogen ondervinden met mijn muziekinstallatie, om niet te zeggen dat de kosten veruit de inkomsten overstijgen. Ik heb dan ook de gewoonte aangekweekt om bij de minste zonnestraal een doek over mijn materiaal te leggen.

Ooit speelden we een concert onder een reuzegrote tent in … doorschijnende plastic. Dat is geweldig tegen regen en wind maar snoeiheet als de zon er op staat. Om maar een klein detail te noemen: zelfs op onze tablets kon je een eitje bakken.

Een degelijke tent zou toch moeten volstaan, denk je. Ooit aan de Scheldekaaien een huwelijksfeest meegemaakt, met een prachtige zon aan de hemel. Tot er een korte maar zeer stevige windvlaag mét stortbui passeerde. Ik zie nog altijd vier man tevergeefs aan de tentstokken hangen terwijl ik mijn materiaal razendsnel in mijn vlakbij geparkeerde auto kon smijten. De mensen van de P.A. kregen zelfs die tijd niet, zodat letterlijk heel de boel onder water kwam te staan. Zeggen en schrijven, ik heb de twee roadies een grote box weten omdraaien waaruit tientallen liters water stroomde; hallucinanter kun je je het niet voorstellen.

Toeval wil dat we enkele weken later met een andere groep op diezelfde P.A. gingen spelen. Onze zanger, die zich toch regelmatig tussen het publiek mengt, sprak van een ‘verzopen’ klank. Eindresultaat, heel de installatie (mengtafel incluis) is verhuisd naar het containerpark.

Je kan het ook zo gek niet verzinnen dat men je vraagt voor een openluchtconcert in … december. Wil het toeval toch niet dat het toen lekker een paar graden onder nul vroor. ‘Ja, ja, geen probleem, er is gezorgd voor verwarming’. Euh, welgeteld één heteluchtkanon waaraan de gitarist en bassist na élk nummer gedurende enkele seconden hun verstijfde vingers trachtten te ontdooien. Geweldige solo’s zijn er die avond niet echt gespeeld.

Gelukkig zijn deze toestanden eerder uitzondering dan regel geworden. Maar wat letterlijk overal op de loer ligt is … de pint van de (meestal aangeschoten) fan. Gegarandeerd één op de twee optredens moet er tijdig ingegrepen worden, anders is het over and out. Met de gekende ‘sorry, daar kon ik niet aan doen’, maar nog sneller met de noorderzon verdwenen. Met andere woorden, je kan alles zelf bekostigen.

Nu een zeer serieuze noot, want ik eindig met het meest lugubere scenario dat je kan meemaken. Tijdens oudejaarsavond 1994 brak in het Antwerpse Switel hotel een grote brand uit, waarbij er een vuurbal en een hittegolf onstond die zich razendsnel door de zaal verspreidde. Bij deze ramp kwamen 15 personen om het leven en waren er 164 zwaargewonden.

Wat nergens vermeld staat, en ik wil dit onomwonden als een ware heldendaad bestempelen, is dat het onze bassist Marc Verhaegen is geweest die met zijn bas een grote ruit heeft ingeslagen waarlangs vele mensen zijn kunnen ontsnappen. Zo niet had het aantal slachtoffers nog veel hoger kunnen oplopen.