Buiten alle mogelijke versterking en effecten is en blijft een gitaar nog altijd hét instrument waarmee je werkt, waarmee je naar buiten komt, waarmee je jezelf en anderen in vervoering kan brengen. De keuze is zo persoonlijk dat je bijna over een fetisj kan spreken.

Het mag niet verbazen dat zowat àlle gitaarproducenten zitten te azen op bekende artiesten / gitaristen om hun ‘signature’ model uit te brengen. Stel dat je een grote fan bent van Eric Clapton dan zal je ongetwijfeld op een Fender Stratocaster willen spelen.

Alhoewel ik zelf niet zo’n grote fan ben van Fender vind ik een Stratocaster met een ‘maple’ nek, zoals de ‘signature’ van David Gilmour (Pink Floyd), heel knap. OK, het hoge woord is er uit: nek, of hals, of arm, of ‘fretboard’, het wordt allemaal door mekaar gebruikt. Voor alle duidelijkheid: dat is het deel van de gitaar waar de linkerhand (voor de rechtshandigen) de tonen bespeelt.

Alhoewel alle overige gitaaronderdelen de meest uiteenlopende kleuren kunnen hebben wordt voor de arm meestal ‘rosewood’ (rozenhout) gebruikt en in mindere mate het lichtkleurige ‘maple’ (esdoorn). Zelden gebruikt voor moderne gitaren is ‘ebony’, al eeuwen de standaard voor violen, cello’s en alle gekende varianten. Dit materiaal geeft een heel expressief en confortabel gevoel onder de vingers, maar is zéér onderhevig aan vochtigheid en temperatuur.

In de meeste gevallen zal je op de arm de typische kleine cirkeltjes of blokjes als versiering terugvinden, de zogenaamde ‘inlays’. In de duurdere modellen zie je soms afbeeldingen (zoals de zwaluwtjes op de Paul Reed Smith modellen) of zelfs een complete ingegraveerde naam zoals B.B. King, Stevie Ray Vaughn en Joe Bonamassa.

Het zal op z’n minst al overduidelijk zijn dat ik een fervente Ibanez fan ben. Niet alleen door het feit dat ik kleine handen met vrij korte vingers heb, maar ook het heel confortabele gevoel van de (zeer platte) arm doet mij naar dit merk grijpen. En dat gevoel heb ik op z’n zachtst gezegd veel minder op een Fender Stratocaster rosewood, of zoals Jeff Beck zaliger het altijd zei: ‘It’s a real workhorse guitar’. Ook het lichte gewicht zorgt voor minder balast op je schouder, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de loodzware Gibsons.

Een bijzonder belangrijk onderdeel is het immens brede gamma aan elementen, waarover ik al elders heb uitgeweid, en dat heeft uiteraard alles te maken met klank en tonaliteit. 

Last but not least spelen model en kleur een zeer belangrijke maar uiterst persoonlijke rol. Om niet te spreken over het prijskaartje …

Er zijn uiteraard ook nog andere merken die mijn aandacht trekken. Ik som even de voornaamste merken en modellen op, maar wel beperkt tot rock, blues en pop, en dus niét de klassieke, akoestische en jazz exemplaren.

Fender: wereldwijd bekend om de Stratocaster en Telecaster, met de heldere ‘single-coil’ elementen.

Gibson: beroemd om het Les Paul model met de warme ‘humbucker’ elementen; ook gekend zijn het ES-355 blues (B.B. King, Larry Carlton), het SG (Angus Young van AC/DC) en het Flying V model (Metallica).

Ibanez: vooral geassocieerd met Joe Satriani en het kleurrijke gamma van Steve Vai.

PRS (Paul Reed Smith): mee op de wereldbol gezet dankzij Carlos Santana, maar ook veel gebruikt voor het zwaardere werk.

Godin: zeker gekend door de insiders voor de akoestisch-elektrische combinatie.

Gretsch: veel gebruikt in country en rockabilly middens; het opvallendste model is de White Falcon.

Rickenbacker: niet weg te denken van John Lennon (die absoluut het exemplaar van onze eigenste Toots Thielemans moest hebben).

Music Man: eerst gekend voor zijn Stingray bas, maar later met virtuozen als Steve Lukather (Toto), Steve Morse (Deep Purple) en John Petrucci (Dream Theater) als uithangbord.

Peavey / EVH: guitar hero Eddie Van Halen bracht zijn modellen bij beide merken uit.

Steinberger: is een speciaaltje met zijn ‘headless’ Spirit model met een kleine, rechtlijnige body.

Verder zijn er merken zoals Charvel, ESP, Jackson en Schecter die vooral gekend zijn in hard-rock and metal.

Mocht ik over de ‘nodige fondsen’ beschikken, en mits uitdrukkelijke toelating van mijn echtgenote (!), zouden volgende modellen mijn voorkeur krijgen:
– PRS Custom 24-08 Charcoal Burst
– PRS John Mayer Silver Sky
– Music Man Luke III
– EVH Wolfgang Special FM
– Godin LGXT Cognac Burst Flame AAA

Maar ik ben (gelukkig) meer dan gedisciplineerd genoeg om die exemplaren enkel in mijn (dag)dromen te laten passeren.

Je wil het ook niet meemaken dat je met je peperdure gitaar tussen een hoop straalbezopen headbangers verzeild geraakt. Jaren geleden bezocht ik met enkele vrienden de immense Music Store in Keulen tot er iemand lijkbleek uit de custom shop kwam gelopen met de mededeling dat hij ‘een gitaar van 15.000 euro had vastgehad’. Hij heeft dat nog lang mogen aanhoren.