Als je iemand met vrij degelijke muziekkennis zou vragen om minstens 10 zangers of zangeressen te herkennen (die, om het enigszins neutraal te houden, niét hun eigen maar wél gecoverde nummers brengen) dan zal dit over het algemeen weinig moeite kosten. Zet 10 flamenco gitaristen naast mekaar en je hoort qua geluid amper een verschil tussen de eerste en de laatste. 

Maar sinds men muziek is beginnen versterken is de gigantische doos van Pandora opengegaan. En gitaar is daar nog steeds een koploper in. 

Toch is het bijzonder vreemd dat je, ondanks het gigantische verschil in gitaar sounds, amper een tiental gitaristen louter en alleen op basis van hun klank kunt herkennen. Hier zijn een aantal voorbeelden:
– Mark Knopfler (Dire Straits)
– Santana
– Brian May (Queen)
– Eddie Van Halen
– Pat Metheny (soft jazz / fusion gitarist)
– B.B. King
– The Edge (U2)
– Gary Moore

Zo is het voor basgitaar nog beperkter:
– Mark King (Level 42)
– Chris Squire (Yes)
– Bernie Edwards (Chic, Sister Sledge)
– John Entwhistle (The Who)
– Jaco Pastorius
– … en dan begint het al lastig te worden

Voor toetsenisten is al helemààl onbegonnen werk:
– Jan Hammer (met zijn Moog ‘hammer’ klank)
– … (vind jij er zelf een ?)

Er bestaan ook massa’s drumstellen en andere percussie, maar ook hier zal je amper benul hebben wie het instrument bespeelt, de stijl niet meegerekend. Met andere woorden, draai en keer het zoals je wil, in feite is een ‘eigen klank’ nog veel unieker dan een wereldbefaamde hit.

Daar heb je wellicht nooit eerder bij stilgestaan.