Dit begrip wordt ontegensprekelijk hoog in het vaandel gedragen, maar het heeft ook zijn keerzijden.

De wereldbefaamde groep Toto werd opgericht in 1977. Als laatst gerecruteerde en veruit jongste groepslid legde de toen 19-jarige gitarist Steve Lukather zich democratisch neer bij de naamkeuze van de groep. Na miljoenen verkochte albums en ontelbare concerten laat hij nog steeds in elk interview weten dat hij de groepsnaam haat. En al vele jaren is hij het nog enige overblijvende en actieve originele groepslid.

Wie de meeste stemmen haalt, wint. Maar je kan je de vraag stellen of we dan ook niet op het niveau kunnen belanden van zo’n voting voor een of ander banaal televisieprogramma.

Stel even dat binnen een muziekgroep iedereen een song geweldig vindt, maar dat de zanger(es) het tegen zijn/haar goesting zingt. Gegarandeerd dat zich dit zal wreken.

Zich bij de meerderheid neerleggen betekent voor mij iets anders dan een oplossing zoeken waar iedereen zich goed bij voelt. Dat is zeker niet de gemakkelijkste weg, maar moeite doen (én geduld opbrengen) om er te blijven naar zoeken, is nog altijd de beste laureaat op de langste duurtijd.

En daarmee wordt er ook een steentje bijgedragen tot de goede werking van de democratie.