Begrippen als ‘compromis’ en ‘water bij de wijn’ haat ik als de pest, de cholera en alle ebola varianten samen.

‘Ober, ik zou graag een Château Lafite Rotschild willen drinken, maar kunt u er de helft water bij doen ? Ik heb namelijk maar een beperkt budget ?’ Zeer benieuwd of het gesmaakt heeft.

Zo’n koehandel, ik noem het ook de kwaal van de politiek, is de tactiek van de luiaards. Men hanteert een soort van artificiële ‘verdeelsleutel’ waarbij men zich genoodzaakt voelt om rekening te houden met ieders belang en inbreng, maar waarmee uiteindelijk geen enkele betrokken partij tevreden is. Alsof je bij de verkoop van de Mona Lisa niet tot de gewenste vraagprijs komt, en dan maar ‘ter compensatie’ de neus uit het doek snijdt.

Als je denkt dat dit absurd klinkt, think again ! Sta maar eens even stil bij elke deal waaraan je een serieuze (financiële) kater hebt overgehouden. Mogelijk dat je daar tot op de dag van vandaag nog wakker van ligt.

Een heel andere aanpak is het zoeken naar een degelijke oplossing, en dan vooral met een open-minded instelling. Zeker niet altijd even simpel, maar geen enkele moeite mag gespaard blijven. Het helpt ook dikwijls dat men gebruik maakt van de thinking-out-of-the-box-methode. En mocht het na alle mogelijke inspanningen toch niet lukken, dan is geen deal nog altijd stukken beter dan een slechte deal, en dus die beruchte kater.

Ik herinner me dat we met Filet d’Anvers totaal geen zin hadden om op een bepaald feest te spelen. Om van het gezeur af te geraken hadden we gewoon onze prijs verdubbeld, in de wetenschap dat we zo de boot definitief konden afhouden. Surprise, ze moesten ons absoluut hebben en wij kregen inderdaad het dubbele.

Tja, voor zo’n deal wil een mens al eens wat moeite doen, nietwaar.