In de lagere school behoorde ik geheid tot de categorie gepeste kinderen. Door mijn uitbundigheid en als eeuwig tweede kleinste van de klas was ik het logische mikpunt voor een geregelde dosis meppen.

Maar dat viel in het niets vergeleken bij mijn huiselijke functie als dagelijkse dosis boksbal, want mijn vader sprak alleen met zijn vuisten, en die sloeg hard, zéér hard. Gelukkig beschik ik over een goed moreel kompas, anders had ik ongetwijfeld voor de rechtbank de klassieker ‘slechte jeugd’ mogen afhaspelen.

Pas na mijn puberteit mocht ik aan sport doen, en ik stortte mij op volleybal en tennis. Eindelijk had ik een zeer welkome uitlaatklep, maar er ontbrak nog iets wezenlijks. Mijn vertrouwen kreeg pas een echte boost vanaf het ogenblik dat ik met zelfverdediging begon. Als je niet in de hoek wil blijven staan waar de klappen vallen (fysiek, maar vooral mentaal), dan is dat de beste leerschool.

Het wordt er van in het begin ingehamerd wat je wél en best niét doet, en dan zit het in hoofdzaak in je hersens. Als er een conflictsituatie ontstaat, moet je eens goed letten op de mensen die zich rustig terugtrekken. Dat zijn de mensen met ervaring, die in de eerste plaats ‘afstand’ bewaren en die goed kunnen inschatten wanneer er wel of niet moet ingegrepen worden.

Een heel uitzonderlijke keer dat ik mezelf fysiek heb moeten verdedigen was eind 2018 toen ik op een donkere parkeerplaats twee mannen tegenkwam die duidelijk geen goede bedoelingen hadden. Zonder ze een kans te geven, heb ik fors uitgehaald en ze in amper 3 seconden uitgeschakeld, waarna ik meteen wegliep.

Ik denk nog steeds: ‘Gelukkig heb ik de situatie snel en goed ingeschat en efficiënt gehandeld. En ik mag ook heel blij zijn dat ik er ongeschonden ben uit gekomen.’

Epiloog: anderhalve maand later kwam ik dat duo terug tegen, maar één van hen liep op krukken.

De verkeerde tegen het lijf gelopen, misschien ?