De oorspronkelijke titel van dit artikel heb ik gewijzigd, omdat je hoogstwaarschijnlijk zou gedacht hebben dat dit een compleet geschift en ongeloofwaardig verhaal wordt. Maar ik garandeer je: het was één van de belangrijkste lessen uit mijn leven en nog steeds een enorme hulp. Lezen, dus !

Eind 2013 was mijn vrouw ernstig ziek, haar vader was zwaar gevallen en ik werd opgeroepen om iets rampzaligs uit de brand te slepen.

Ik kreeg een enorm project voorgeschoteld van één van onze grootste klanten, maar door de enorme tijdsdruk was het meeste programmeerwerk improviserend uitgevoerd door verschillende mensen. Heel het project was explosief gegroeid, maar wel behoorlijk scheef. Ik was op dat moment de enige die beschikbaar was, maar het was absoluut NIET mijn specialiteit.

De projectleidster gaf de indruk alles onder controle te hebben, maar handelde in pure paniek en maakte iedereen gek, vooral mij. Soms veranderde ze wel vier keer van strategie binnen een uur. Het was één complete chaos want letterlijk alles liep mis en het schip zonk als een Titanic. Murphy was zeer present, maar dan wel met heel zijn familie er bij. The worst case scenario. Uiteindelijk moesten collega’s te hulp schieten, want ik was een totaal wrak.

Na de feestdagen (van feesten was er bitter weinig sprake) werd ik als een soort proefkonijn naar een mental coach gestuurd, die een speciale techniek zou gebruiken. Voor mij was dat het ultieme signaal voor mijn ontslag.

Eerst moest ik een vragenlijst invullen, die eruitzag alsof die uit een modeblad kwam. Volkomen ongeïnteresseerd en bijna fatalistisch vulde ik het in recordtijd in.

Een week later zat ik tegenover een zeer empathische dame, maar vermits ik nooit fan ben geweest van psychologisch gebrabbel, liet ik me niet voor de gek houden en zei: ‘Ik heb mijn plicht voldaan door deze ‘Libelle’-vragenlijst in te vullen. Als ik één verkeerde indruk krijg of ik heb er geen interesse in, zal ik niet aarzelen om dit kantoor onmiddellijk te verlaten.’

Ze keek me aan, schoot in een lach en antwoordde: ‘Ik heb nog nooit iemand dit een ‘Libelle’-vragenlijst horen noemen. Maar ik zal je de resultaten laten zien.’ Het bleek een test te zijn om het verschil te observeren tussen normaal gedrag en gedrag onder stress. En raad eens ? Mijn twee resultaten waren bijna identiek. Ze had mijn volle aandacht.

In totaal heb ik 6 sessies gehad en het was verre van een theoretische benadering, integendeel. Sterker nog, we leerden veel uit elkaars ervaringen en we beleefden een fantastische tijd; volledig het tegenovergestelde van mijn aanvankelijk zeer lage verwachtingen.

Tijdens de laatste sessie nodigde ze me uit voor een test in haar achtertuin. 

En nu moet ik je waarschuwen want ik weet exact wat je reactie zal zijn als je de volgende zin leest: ze had twee pony’s en ik moest een riem om één van hen doen en hem naar zijn stal begeleiden.

Ja, ja, ik weet het, ik heb je gewaarschuwd. Maar als je tot hier bent geraakt doe dan zeker en vast de moeite om verder te lezen, anders ga je nooit weten welke levensles je hebt gemist.

Stel, je bent een volstrekte vreemdeling, in een wei met twee pony’s, die je van haar noch pluim kent, zonder enige kennis van deze viervoeters en zonder enig idee hoe je je moet gedragen. What the f … Maar ja, ik was er, dus moest ik mijn opdracht uitvoeren.

Ik nam alle tijd van de wereld, praatte heel rustig, deed alles zeer langzaam en probeerde vertrouwen te winnen. Uiteindelijk lukte het me om de riem om te gespen. Oef ! Maar dan volgde een kapitale fout. Ik was zo blij met dit resultaat dat ik het laatste deel van de opdracht vergat, want de pony ging er in zijn eentje vandoor !

Tot dan toe was de coach vol bewondering voor mijn aanpak, maar dat veranderde in grote teleurstelling, zelfs een beetje boosheid.

OMG, hoe kon ik zo stom zijn ? Wat bleef er over van mijn levensmotto: ‘bloemen OP de meet, niét AAN de meet.’

Totaal van slag, moest ik me volledig herpakken, dus vroeg ik om een tweede kans maar dan wel met de andere pony.

Nu stond ik nog meer onder druk dan de eerste keer, want misschien had ik wel gewoon geluk gehad. Maar het werd een succes, want ik was opper geconcentreerd en vastberaden om geen fout meer te maken.

Maar wat zit hier nu achter ? Wel, mensen kan je beïnvloeden omdat je als mens denkt en handelt. Bij dieren is dat een compleet ander verhaal. Dieren moet je kunnen overtuigen door positieve bekrachtiging, geduld, vermijden van stress en respect tonen voor hun tempo en grenzen. Beloning werkt, dwang meestal niét, en overrompeling al zeker niet. Een band opbouwen is een absolute must om te kunnen overtuigen.

Bijgevolg, als je dat bij een voor jou totaal onbekend dier kan, dan heb je alle troeven in handen om dat ook bij mensen te kunnen toepassen.

Er viel een enorm pak van mijn schouders maar nu volgde de tweede test. Ze trok een rechte lijn in het zand en presenteerde een schaal. Ze zei: ‘Ik weet dat jij een zesde zintuig voor gevaar hebt ontwikkeld, vanwege een zeer traumatische jeugd. Je hebt dat volledig verwerkt en in goede banen geleid, en je bent je zeer bewust van je omgeving. Jij kan stress aan en je kan vertrouwen uitstralen.’

Toen stelde ze deze vraag: ‘Geef op deze schaal aan wanneer en hoe je gaat reageren als de zaken dreigen mis te lopen en mensen nerveus of zelfs agressief worden.’

Mijn antwoord was: ‘Zolang het onder de 50% blijft, vormt het voor mij niet echt een probleem. Bij 50% zou ik het heel terloops aankaarten. Bij 60% zou ik er onder vier ogen op een vriendelijke en rustige manier over praten. Bij 70% zou ik er nog eens over praten, maar deze keer iets stelliger. Bij 80% weet ik dat men de messen begint te slijpen.’

Ze keek me diep in de ogen en vroeg: ‘Waarom begin je niet … bij 0% ?’ Ik schrok me rot. ‘WAT ??? Waarom zou je dat doen? Dit kan toch niet ! Is dit niet meteen een oorlogsverklaring ? Dit is pure waanzin !’

‘Oké, Ron, ik begrijp je reactie volledig, maar stel je dit eens voor: wanneer is het beste moment om ergens over te praten ?’ Ik was perplex. Ze vervolgde: ‘Wanneer je begint met onderhandelen, zijn alle partijen op zoek naar een win-winsituatie, op een oplossingsgerichte manier, en jullie zijn allemaal in een vredige stemming. Stel dat jullie samenwerken, zouden jullie dan niet blij zijn elkaars gewoonten en grenzen te kennen, zodat jullie weten hoe jullie elk probleem kunnen overwinnen ?’

Nu ontplofte mijn hoofd echt ! Ik moest gaan zitten. Het deed me inzien dat ik dit mijn hele leven lang helemaal verkeerd had aangepakt ! Ik moest zo’n 30 kilometer naar huis rijden maar ik was zo verbijsterd dat ik bijna tegen een boom knalde. 

Maar ik had nog heel wat werk te verzetten om vooral mijn verkeerde overtuiging te overwinnen.

Niet veel later had ik een zoveelste sollicitatiegesprek (ja, dat hoort erbij als consultant) en de klant was erg afstandelijk en terughoudend; ik kon de uitkomst onmogelijk voorspellen. Aan het einde van het gesprek vroegen ze me of ik nog vragen had. Ja, die had ik. Hoe meer we praatten, hoe meer ze zich openstelden en de onderhandelingen een andere dimensie kregen: wederzijds begrip, respect en vertrouwen.

Nog wat later deed ik precies hetzelfde tijdens een sollicitatiegesprek bij een energieleverancier. Ik heb er ruim vier jaar gewerkt.

Veel van mijn collega’s volgden deze sessie en na afloop kwamen ze allemaal naar me toe met een big smile: ‘De pony’s !’

Die coach zal ik mijn hele leven dankbaar blijven omdat ze mijn wereld op zijn kop heeft gezet, in de juiste richting.