Wat Chris Voss ook zeer nadrukkelijk in zijn boek 07. Never Split The Difference beschrijft is: no deal is better than a bad deal. Lang voor ik het had gelezen heb ik het aan den lijve ondervonden.

Ruime tijd geleden zag ik een video van een liveoptreden van gitarist Jeff Beck en toetsenist Jan Hammer. Die laatste is rijk en beroemd geworden met zijn thema’s voor de immens populaire TV-reeks Miami Vice. Twee muzikale veteranen van boven de 70 die de absolute top speelden (Jeff is jammer genoeg overleden).

Sinds Jan naar de VS kwam om met John McLaughlin’s Mahavishnu te spelen, was het overduidelijk dat hij niet alleen een uitstekende toetsenist was, maar ook een genie in het creëren van zeer straffe geluiden.

Tijdens het bekijken van deze video zag ik hem spelen op een Korg Triton M1, een synthesizer met een zeer kenmerkend, krachtig geluid. Mijn eerste reactie was een luidkeels ‘Wauw !’, want ik had jaren geleden precies dezelfde synth en ik heb er nog steeds spijt van dat ik hem verkocht heb.

Ruim vijftien jaar geleden begon ik weer basgitaar en sologitaar te spelen, en al mijn keyboards kwamen de koffer niet meer uit. Uiteindelijk vond ik een koper, maar op het allerlaatste moment vertelde die me botweg dat hij 50 euro minder zou betalen. Op dat moment voelde ik me in de hoek gedrongen en … ik gaf me gewonnen. Tot op de dag van vandaag voel ik me niet alleen gechanteerd, maar ik zou de synthesizer nog steeds bezitten.

Toch moet ik besluiten dat IK uiteindelijk de enige schuldige ben, niet die man, niet die 50 euro, neen, IK. Diezelfde avond zwoer ik dat ik me nooit meer zou laten chanteren. Ik ging op zoek naar een oplossing voor deze enorme fout van mij en uiteindelijk vond ik mijn troefkaart: ‘de koper keert met lege handen terug naar huis’.

Liever geen centen dan achterblijven met een kater.