Als prille zeventiger is er wel een en ander gepasseerd in mijn leven. Met heel veel vallen en opstaan, en zeker in mijn jeugd uitzonderlijk veel moeten incasseren.

Ik ben zeker niet altijd de gemakkelijkste, maar ik beschik wel over een groot moreel kompas. Wie mij mee heeft, kan veel van mij gedaan krijgen, maar het omgekeerde is zeker ook het geval.

Positieve kritiek ligt mij zeer nauw aan het hart. Als er iets niet klopt of er kan iets verbeterd worden, aarzel geen seconde om het me te vertellen. En geef me suggesties, bij de vleet. Met zijlijnroepers en sofasnurkers ben ik geen lap vooruit.

Ik ben een open-minded, eeuwig zoekende en erg leergierige ‘knutselaar’. Plezier hebben in zoeken, spelen en uitproberen betekent ook een oplossingsgerichte aanpak. De dag dat ik niks meer kan bijleren, zal het snel ophouden.

Ik puil uit van de ideeën, waarvan ik bij voorbaat weet dat het overgrote deel in de vuilbak belandt. Maar ik doe tenminste moeite om er mogelijk toch één uit te halen waar iets mee kan gedaan worden.

De reden waarom ik veel meer leer van mijn fouten dan welk boek of welke leraar dan ook, is dat ik veel aandacht besteed aan elk aspect van een fout. Ik test en test keer op keer totdat ik er volledig van overtuigd ben dat de oplossing waterdicht is, of in ieder geval dat de fout geïsoleerd is.

Natuurlijk kost dit tijd, maar het helpt me altijd om de oorzaak van fouten te achterhalen, grondiger en sneller dan wie dan ook. Het is alsof ik de geheimen van de hele familie Murphy doorgrondt.

Als Alexander Fleming zich nooit had verdiept in het feit dat een aantal proeven totaal géén resultaat gaven, dan hadden we nooit penicilline en aanverwante gekend.