Dit zijn zeven subtiele manieren waarop mensen stapsgewijs je grenzen testen.

1. De kleine gunst.
“Kan jij even dit ene dingetje voor me doen?”

Op zichzelf is er niets mis met het vragen om een gunst, maar het interessante is wat er gebeurt als je ‘nee’ zegt. Een gezond persoon is misschien teleurgesteld, maar kan dat accepteren. Iemand die je grenzen test, begint te onderhandelen:
“Maar waarom ?”
“Het kost maar vijf minuten.”
“Wil je mij niet helpen ?”
“Toe nou, voor deze ene keer.”

Dit gaat helemaal niét om het zogenaamde verzoek zelf, maar wél om jouw recht om het af te wijzen.

Dit is een van de eerste manieren waarop mensen ontdekken of jouw “neen” ook echt “neen” betekent.

Ga jij bij deze eerste stap toch overstag, dan zal er geen houden meer aan zijn.

2. De respectloze grap.

Iemand maakt een grap over je uiterlijk, je intelligentie, je baan, je relatie of over iets persoonlijks dat je in vertrouwen hebt gedeeld. 

“Het was maar een grapje.”

Maar met zo’n grapje tracht men ook informatie te verzamelen:
– Hoe ver kan ik gaan voordat jij een grens trekt ?
– Als je meelacht terwijl je je eigenlijk ongemakkelijk voelt, kan men aannemen dat dit onderwerp ‘veilig’ is.

Zeg kalm: “Ik vind dat niet zo’n geslaagde grap”.

Het gaat er niet om dat jij er aanstoot aan neemt, maar wél dat iemand jouw grenzen respecteert.

3. Vragen worden eisen.

Het eerste verzoek voelt onschuldig aan. De volgende verzoeken worden steeds meer als “normaal” beschouwd, omdat je alle vorige toch al hebt geaccepteerd. Traag maar zeker verschuift de balans, want de deur wordt steeds een stukje verder geopend.

In gezonde relaties is het heel normaal dat wederzijdse verwachtingen in de loop van de tijd toenemen.

Maar het cruciale verschil is of die groeiende toenadering wederzijds en aanvaardbaar aanvoelt.

4. Negeren van “neen”.

Jij zegt:
– “Dat is nu geen optie.”
– “Liever niet.”
– “Ik heb het druk.”
– “Daar voel ik me niet prettig bij.”

In plaats van dat te accepteren, blijft men aandringen:
“Waarom niet ?”
“Weet je het zeker ?”
“Toe nou.”
“Even maar.”

Eén keer aandringen kan nog worden gezien als gewone vasthoudendheid.

Maar bij herhaling wordt jouw antwoord als een obstakel beschouwd dat overwonnen moet worden.

Het kan en mag gerust voorkomen dat men het oneens is, maar een grens stellen mag NOOIT een onderhandeling zijn.

Simpelweg reageren met: “Neen, maar toch bedankt voor je begrip”, en gewoon doorgaan.

5. Altijd beschikbaar.

In de beginfase van een relatie vindt er vaak een onzichtbare onderhandeling plaats over tijd, aandacht, privacy en emotionele energie.

Als men er van uit gaat dat jij altijd en overal beschikbaar moet zijn om aan alle verwachtingen te voldoen moet je jezelf eens de vraag stellen tot op welk niveau van toegang men recht meent te hebben.

Je eigen leven leiden is geen afwijzing, het is iets waar elk individu recht op heeft, m.a.w. dat is volkomen normaal.

Als je om iemand geeft is er geen noodzaak om bewijzen te leveren.

6. Observeren van tolerantie.

Mensen leren vaak anderen kennen door elkaars reacties in de gaten te houden.

Denk maar aan roddelen, ongepaste opmerkingen maken of grenzen van anderen negeren.

Jouw reactie vertelt hen iets over jouw waarden.

Als jij zwijgt bij storend gedrag, kan men aannemen dat je soortgelijk gedrag ook zult accepteren wanneer het op jou gericht is.

“Sorry, maar dat is niet aan mij besteed” is een beleefd maar duidelijk signaal.

7. Reactie

Kijk vooral naar de manier hoe men reageert als jij het volgende zegt:
“Dat vind ik niet prettig.”
“Dat kan ik niet doen.”
“Wil je alsjeblieft niet op die manier tegen me praten ?”
“Ik heb wat ruimte voor mezelf nodig.”

Misschien heeft men een slechte dag, of heeft men oprecht niet door dat een grens is overschreden.

Iemand die respectvol is, zal wellicht zijn excuses aanbieden en zichzelf corrigeren.

Niemand respecteert in één keer perfect elke grens.

Wat echt telt, is of iemand erom geeft zodra diegene op de hoogte is van jouw grens.

Er bestaat een groot misverstand dat grenzen bedoeld zijn om anderen te controleren, maar dat is niet zo.

Jij kan niet afdwingen dat iemand het met je eens is en jij kan niet bepalen of iemand jouw grenzen prettig vindt.

Wat jij wél kan bepalen is dat jij je uitspreekt wanneer dat nodig is.

Jouw grenzen stellen leert anderen hoe ze met jou om moeten gaan, en omgekeerd.

Gulden regel: in een gezonde relatie draait alles om wederzijds respect.