Door onze opvoeding hebben we meegekregen dat “neen” zeggen onbeleefd is.

Nederigheid en onderdanigheid zouden de hoogste waarden en normen moet vormen. 

Maar voor mensen met minder eerbare bedoelingen zijn dit juist dé hefbomen om jou in de hoek te drummen. 

Wordt het eens niet de hoogste tijd om die mythe definitief te doorprikken ?

De meesten onder ons hebben de beste bedoelingen, maar soms gebeurt het dat je iets onaangenaams voelt opkomen omdat jouw gesprekspartner je al dan niet subtiel tracht te manipuleren.

Als je merkt dat de balans dreigt over te hellen dan is het aan JOU om er terug een evenwicht in te krijgen.

Je kop in het zand steken en hopen dat de storm overwaait is zowat de meest naïeve houding die je kan aannemen.

In plaats van te reageren als het kalf al (bijna) verdronken is, moet JIJ laten merken waar voor JOU de grenzen liggen.

Dit heeft zowat alles te maken met respect.

Als je merkt dat dit niet van beide kanten komt, tracht dan zo accuraat mogelijk om afstand te nemen.

Blijf kalm en sereen, toon amper interesse en betrokkenheid, maar laat zeker ook duidelijk merken dat JIJ je eigen grenzen stelt.

Deze antwoorden kunnen daarbij helpen:
– Best mogelijk, maar dat zijn mijn zaken niet.
– Serieus ? Ik herinner me toch iets anders.
– Dat is niet mijn verantwoordelijkheid.
– Ik moet geen verantwoording afleggen.
– Hoe jij over mij denkt, interesseert mij niet.
– Ik zie met wat jij bezig bent.
– Dat is niet de manier om mij aan te spreken.
– Zo wil ik het niet.

Als het echt de spuigaten dreigt uit te lopen, is er slechts één methode:
– Jij zegt beleefd dat dit gesprek voorbij is
– Je staat op en vertrekt
– Weersta de verleiding om te reageren op eender welke opmerking.

Doe dit ALTIJD op een zo rustig mogelijke manier, maar wél formeel.

Het is aan JOU om ervoor te zorgen dat je niet meegesleurd wordt in zijn/haar drama.