Voor luttele centen kan je met een programma via je computer eender welk muziekstukje in mekaar steken. Uiteraard zal de kwaliteit afhangen van de beperkingen, maar het compleet tegenovergestelde is al vele jaren compleet achterhaald, namelijk dat je voor eender welk opname in een (al dan niet dure) studio moet kruipen.

Sinds eind 2021 ben ik terug met Cubase aan het programmeren. De laatste keer dat ik er mee werkte was ruim 10 jaar geleden (bij Filet d’Anvers) maar intussen zijn de mogelijkheden en uitbreidingen gigantisch gegroeid. 

De allereerste bedoeling is om demo’s op te nemen. Je kan dit begrip beschouwen als een soort ontwerp, schets of werkstuk, waarin je al je ideeën kan steken, maar zeker geen afgewerkt product. 

Tot nog toe schreef ik de structuur en de akkoorden in arrangementen, maar de ideeën hoe het zou moeten klinken of hoe we het zouden spelen moest ik op een repetitie uitleggen en dan kon de song pas verder uitgewerkt worden. Nu kan ik op eender welk ogenblik een idee uitwerken en het binnen de kortste tijd doorsturen, waarop iedereen zijn/haar opmerkingen en suggesties kan loslaten. Stel dat ik telkens moet wachten om ideeën te laten horen en/of uit te werken als we samen komen, dan is dat het overgrote deel al làng vervlogen. 

Nu kan ik bijvoorbeeld met de zanger(es) bij mij thuis de songs overlopen, om te checken of het wel de goede toonaard of het juiste ritme is. Vermits deze aanpassingen vrij snel kunnen uitgevoerd worden, weet je onmiddellijk of het beoogde resultaat er is of niet. Vanaf dan kan ook het arrangement (zo goed als) definitief aangepast worden. En het resultaat kan ik rondsturen naar iedereen, zodat we zeer goed voorbereid op de repetities kunnen starten. 

Omdat een bevriend gitarist mij onlangs had gevraagd om hem te vervangen, heb ik twee repetities meegewerkt bij een groep in mijn buurt. Het niveau was zeker niet slecht en de mensen waren zeker van goede wil. Maar qua voorbereiding werd ik ettelijke decennia teruggekatapulteerd: een playlist met amper de toonaard, laat staan een arrangement (‘een wat ?’). En als ik dan vroeg hoeveel repetities ze dachten te moeten houden om naar buiten te kunnen komen, was het antwoord: ‘Ja, wij repeteren al vele jaren en we denken toch minstens een tiental’. Ik heb hen de raad gegeven om een degelijke structuur op te zetten, vooraf te bespreken wie wat doet, onderling informatie uit te delen, zodat er al minstens tot een tastbaar (tussen)resultaat kon gekomen worden, want de efficiëntie was bijzonder ver te zoeken. 

Dit zijn bijvoorbeeld allemaal zaken die je thuis kan doen:
– ideeën noteren
– ideeën ontwikkelen
– ideeën uitwisselen
– voorbeelden laten horen
– je klanken afstellen
– oefenen

Het is een utopie om te denken dat je al je ideeën in je hersenen kan vasthouden en er op eender welk moment kan uit putten (zoals een harde schijf). Dat is zoiets als aan een quiz meedoen: je hebt een enorme bagage aan weetjes, maar je komt net niet op de naam als een vraag gesteld wordt. 

Weet je waarvan ik al heel mijn leven enorme spijt heb ? Dat er van de miljoenen ideeën die door je kop zijn gegaan, weinig is blijven ‘plakken’. Sinds jaren doe ik het omgekeerd: om mijn hersenen zoveel mogelijk ruimte te geven om met ideeën te kunnen spelen, schrijf ik gewoon op wat ik moet ‘onthouden’ (papier vergeet niet, hersenen wél). Met als resultaat (ook al is dat maar iets voorlopig) dat je iets in handen hebt, waarmee je kan kneden, uitproberen, op andere ideeën komen, enz. 

Je kan er ook een soort van bibliotheek mee aanleggen, en als het enigszins kan: gestructureerd, zoals in een database of in folders. Ik heb een bijzonder groot gamma aan onderwerpen (de ogen van mijn vroegere IT-collega’s puilden gewoon uit), maar het is een zaligheid om zo weinig mogelijk te moeten onthouden en toch beschikbaar te hebben door snel en gericht te zoeken.

Het is een heel andere manier van werken, en het vraagt de nodige discipline, but I love it !