Piano is hét instrument waarmee je kan soleren terwijl je je zelf begeleidt. Maar het is een absolute gave om hiermee het publiek gedurende langere tijd te entertainen. Bij gebrek aan de nodige scholing (vooral de linkerhand) heb ik altijd geweten dat ik nooit een groot pianist zou worden.

Maar dat heeft me niet tegengehouden om 4 jaar bij Filet d’Anvers (vooral Rhodes) piano en synthesizer te spelen. Je kon me een beetje vergelijken met Steve Porcaro van de groep Toto: geen super getalenteerde toetsenist, maar wél iemand met een neus voor klanken en sfeer, die de synth sounds als een soort ‘tapijt’ kon uitstrijken (pfff, die woordspelingen toch).

Nog veel meer dan de gitaar heeft de synthesizer, mede door de elektronica, een spectaculaire vlucht genomen. Vanaf de opgang eind jaren ’60 zijn er een aantal groepen opgericht die met de zogenaamde symfonische rock furore maakten. De toetsenisten hadden zowat de helft van het podium nodig om zowel hun piano, Fender Rhodes, orgel en allerhande synthesizers te etaleren. Enkele bekenden zijn Rick Wakeman (Yes), Keith Emerson (Emerson, Lake & Palmer), Tony Banks (Genesis) en Jon Lord (Deep Purple). De bombasterij van Vangelis en Jean-Michel Jarre mag ook niet vergeten worden.

In een latere generatie onthou ik vooral Greg Phillinganes, (dé arrangeur en muzikaal leider bij, onder andere, Michael Jackson) maar de naam van dit zeer veelzijdige supertalent, dat zowat met elke vermaarde artiest en groep heeft meegespeeld, is amper gekend bij het grote publiek. Eigenlijk is dat wel héél straf én tegelijk zéér ondankbaar, want elke gitarist die amper drie akkoorden kan spelen is dan weer wél bekend.

Keyboards zijn bij uitstek dé instrumenten die in een studio kunnen gebruikt worden. Denk bijvoorbeeld aan al dan niet klassieke filmmuziek. En uiteraard alles wat met elektronische muziek te maken heeft, maar dat onderwerp wil ik volledig aan de liefhebbers voorbehouden.