Er zijn legio muzikale toestanden en verhalen die zo in Spinal Tap kunnen passen, maar ik ga er twee uitpikken.

Michael Jackson contacteert Steve Lukather. Na het gigantische succes van zijn album ‘Off The Wall’ krijgt Michael het idee om voor zijn nieuw album Thriller onder meer een zeer stevig nummer met heftige gitaren te brengen. Hij wil beroep doen op de mensen van Toto, niet alleen bekend van de groep zelf, maar zeker ook voor het immens aantal studio-albums waaraan zij hun medewerking hebben verleend.

Nu kennen die kerels van Toto mekaar al jaren en doen, tussen alle bedrijven door, niets liever dan de draak steken met elkaar. Op een late avond krijgt Steve ‘Luke’ Lukather, de gitarist van Toto, telefoon met aan de andere kant een zeer hoog stemmetje: ‘Hi, I’m Michael Jackson’. Luke, die denkt dat het weer de zoveelste joke is van zijn collega’s haakt onmiddellijk de telefoon in.

Enkele minuten later terug telefoon: ‘Hi, I’m Michael Jackson’. Luke: ‘Fuck off, jokers !’ en weer haakt hij in.

Enige tijd later terug telefoon en Luke begint lichtjes te twijfelen. Hij neemt aarzelend op en hoort paniekerig: ‘Don’t hang up ! It’s really Michael Jackson ! It’s no joke ! Please, you have to believe me !’ Duizend excuses van Luke, met als resultaat dat binnen de kortste keren het nummer Beat It wordt opgenomen. 

By the way: alle bas- en gitaarpartijen werden ingespeeld door Luke, maar het is Eddie Van Halen die met de volle eer is gaan lopen met zijn slechts 23 seconden durende solo, die onuitwisbaar in ons geheugen staat gegrift. Eddie heeft er trouwens … nooit een cent voor gevraagd.

Tweede verhaal: Jeff ‘Skunk’ Baxter.

Deze knettergekke maar geniale gitarist was mede-oprichter van Steely Dan en speelde nadien mee met The Doobie Brothers. Misschien zijn bekendste solo is die in Reelin’ In The Years. 

In de jaren ’70 wemelde het in de muziekwereld van hippies met alle sex, drugs and rock & roll toestanden vandien. Jeff is een zéér intelligente kerel met niet alleen interesse voor het spélen van muziek, maar ook alles wat te maken heeft met de opkomst van elektronica in de muziek (synthesizers, digitale mixers, etc.). 

En hierbij stuit hij onwillekeurig op informatie die te maken heeft met het Amerikaanse anti-raket defensiesysteem. Hij vindt het niet beter om zijn ideeën in een artikel van 5 pagina’s naar het Pentagon te sturen, waar hij tot zijn grote verbazing wordt uitgenodigd. Nog straffer wordt het als hij binnen de kortste keren de hoogste security clearance krijgt, m.a.w. hij krijgt toegang tot de allergrootste militaire geheimen. 

Je zou denken dat het uit een pure fictiefilm komt maar het volgende heeft zich écht voorgedaan. En het is jammer dat dit nooit op film is vastgelegd. 

Het Pentagon had aan de twee grootste militaire wapenleveranciers ter wereld, Boeing en Lockheed, een budget van 13 miljard dollar toegekend om een nieuw anti-raket afweersysteem te ontwikkelen. Op een dag krijgt de CEO van Lockheed een telefoon van een generaal uit het Pentagon. ‘Hallo, morgen komt er iemand langs, met full security clearance, om jullie systeemontwerp te bekijken. Denk er aan dat zijn oordeel een zéér doorslaggevend element zal vormen in onze definitieve toekenning voor het project. En, by the way, hij speelt gitaar bij The Doobie Brothers’. Baf, telefoon neer. 

Dus ‘s anderendaags gaat Jeff naar het Pentagon, maar hij had eerst zijn lang hippie-haar een aantal keer gewassen zodat het er op z’n zachtst uitgedrukt hyper psychedelisch uitzag. Bovendien droeg hij een niets onthullend T-shirt van Grateful Dead, zowat de meest beruchte drugs gerelateerde muziekgroep.

Hij wordt in het galactische gebouw ontvangen door een heel comité van bazen en technici, en begint direct als een rasechte junkie af te steken met: ‘far out, men, far out ! Space, oh, space, I’v been there, many times’. Ik denk dat het begrip ‘perplex’ hier perfect op z’n plaats moet geweest zijn. 

Tja, maar hoe moet je als technicus van zo’n bedrijf dit onvoorstelbaar ingewikkeld systeem gaan presenteren aan een …. ??? Dus begint die technicus in de stijl van: ‘dit is mama-raket die wordt afgeschoten door de vijand, en dit is papa-raket die van onze kant komt en boém’. Waarop Jeff: ‘Far out, men, far out’ …

Maar dan stelt hij een zeer ingewikkelde vraag met zeer precieze kennis van zaken, waarbij iedereen plat achterover slaat. Euh, dit hebben we niet zien aankomen, dus: verandering van plan en andere presentatie. Als toeschouwer moet je ongetwijfeld over de grond hebben liggen rollen van het lachen, maar nu een beetje achtergrond, want heel deze opzet had een speciale bedoeling. 

De militairen en technici van het Pentagon hadden bijlange na niet de kennis die de wapenleveranciers hadden en zij konden bijgevolg heel moeilijk inschatten of ze nu investeerden in loutere fictie, gebakken lucht of iets realistisch. Eigenlijk kwam het er op neer dat de beste ‘verkoper’ dit miljardenproject zou binnenhalen, maar zonder enige garantie op succes. 

De militaire staf van het Pentagon had dus het lumineuze idee om er iemand op af te sturen die een compleet buitenbeentje was, in alle opzichten. Dat gaf het enorme voordeel dat de ‘verkoper’ zich niet kon permitteren om leugens of onwaarheden te vertellen, want hij zou onmiddellijk door de mand vallen. Opzet geslaagd ! 

Maar hoe is men op dat idee gekomen ? Dit heeft alles te maken met ‘thinking out of the box’, waarover meer in een ander artikel.

By the way: Jeff is ook al jaren betrokken bij zowel muzikale innovaties (Roland) als next generation war games. Blijkbaar zijn science fiction, uitvindingen en nieuwe strategieën veel meer met elkaar verweven dan wij vermoeden. En hoeveel lopen er op deze aardbol rond die overdag militair adviseur mogen spelen en ‘s avonds de studio- of live-muzikant kunnen uithangen. 

Wist je trouwens dat er onder de grote uitvinders veel muzikanten schuilen ? Graham Bell (uitvinder van de telefoon) en Thomas Edison (uitvinder van o.a. de gloeilamp) speelden piano en Albert Einstein was een begenadigd violist. Maar ook omgekeerd: Brian May (gitarist van Queen) is een astrofysicus.