Het jaar na de aanslagen in Brussel hadden wij een optreden op het afscheidsfeest van de brandweercommandant van Brasschaat. Uit zijn speech kon ik afleiden dat hij toen in Zaventem de leiding had over de coördinatie van de hulpdiensten.

Uit verschillende bronnen was er steeds als eerste naar voor gekomen dat men regelrecht in een oorlogszone was beland, niet wetende waar het eerst beginnen. Deze uiterst uitzonderlijke en verschrikkelijk tragische omstandigheden hadden overduidelijk sporen bij deze man nagelaten, en zeker niet bij hem alleen.

Maar op het einde van zijn speech kwam blijkbaar nog het allermoeilijkste, namelijk dat de pers het niet had kunnen nalaten van op de minste details respectloos kritiek te spuien. Persoonlijk raakte mij dat enorm, en ik kan nauwelijks beschrijven hoe diep ik die zijlijnroepers verfoeide.

Ook de burgemeester en toenmalige minister van Binnenlandse Zaken werd zwaar op de korrel genomen. Toen ik hem passeerde kon ik niet nalaten om hem met een stevige handdruk te begroeten: “Fuck the shitters ! Blijven voortdoen, verdomme !” Waarop hij mij met warme ogen innig bedankte.

Maar wat bezielt mensen om zo grof, lomp en respectloos te handelen ? Zou het iets te maken kunnen hebben met de mentaliteit van een kleuter ?

Constant jennen, uitdagen, stoken, treiteren, de paljas uithangen, luis in de pels, en nog meer van dat soort ‘leuks’ ? En dan, als er, meestal na lang aarzelen (voor de lieve vrede), uiteindelijk toch op gereageerd wordt, komen bleiten en de Calimero uithangen ?

Maar eens de plooien gladgestreken zijn is het gewoon aftellen naar de volgende ‘sessie’, want … men kan het niet laten, nietwaar. Meestal blijkt er een grondig gebrek aan zelfreflectie aanwezig te zijn.

Als blijkt dat respectloosheid, onbegrip, moedwilligheid en gebrek aan loyauteit zich blijven opstapelen, ontwikkel je een zeer onbehaaglijk gevoel van onrechtvaardigheid. Maar helemaal genant wordt het als anderen dat ook ondervinden en de situatie tenenkrullend volgen.

Ondanks alle verwoede pogingen om het binnen de perken te houden, blijken er geen grenzen te bestaan, en dan is er het moment dat de spreekwoordelijke druppel de emmer doet overlopen.

En dan ontploft het, maar het moment is altijd verkeerd, altijd !

Het lijkt ook onverklaarbaar waarom juist dan woorden tekort schieten.

Ik heb mezelf moeten aanleren om mijn dierbare tijd, energie en moeite te steken in zaken die er toe doen, die iets bijbrengen en iets opleveren. Als blijkt dat de balans negatief is en nauwelijks om te buigen valt, dan trek ik er de stekker uit. Dan ben ik er klaar mee.

Maar wat verklaart de échte oorzaak achter frustratie en kwaadheid ?

Zeer recent ben ik er achter gekomen dat het veel verder en dieper reikt: teleurstelling.